सोनवडे गावाची माहिती

म्हणून किसन अहिर,रामचंद्र अहिर, शामराव पाटील व चरणचे ज्ञानू नायकवडी यांच्यावर जागा निवडण्याची जबाबदारी सोपवली. जागेची निवड होताच दुसऱ्या दिवशी जागा बदलायची असे ठरले. तो दिवस होता २३ फेब्रुवारी १९४६. मणदूरचा परिसर पायाखाली घालून जागा निवडून परत येत असताना त्यांना नुकतेच येरवड्याचा जेल फोडून पळून आलेले येडेनिपाणीचे पांडू मास्तर भेटले. पांडू मास्तरांनी किसन अहिर व त्यांच्यासोबत असणाऱ्या क्रांतिकारकांना मणदूर  येथे राहण्याचा आग्रह केला.पांडू मास्तरांच्या मागावर इंग्रज पोलीस होते.पांडू मास्तर, वाळव्याचे किसन अहिर व त्यांचे सहकारी ज्या घरात झोपलेले होते,त्या घरावर पोलीसांनी छापा टाकला. पोलिसांच्या बुटाच्या आवाजाची चाहूल लागताच हत्तीचे बळ असणारे किसन अहिर पांडू मास्तरांना खांद्यावर घेऊन पाठीमागच्या दरवाज्यातून पळून गेले. इकडे अण्णांना पोलीस पार्टी मणदूरला गेल्याचे कळाले. किसन अहिर परत न आल्यामुळे मनामध्ये शंका आली. सबंध कॅम्पवर चिंतेचे वातावरण पसरले. दुसऱ्या दिवशी दुपारी एक वाजेपर्यंत येणारे किसन पैलवान परत न आल्यामुळे थावड्यामधील किर्र जंगलातून आणखी तीन क्रांतिकारकांना शोधार्थ पाठवले.

तेही मध्यरात्रीपर्यंत परत आले नाहीत. त्यामुळे काहीतरी दगा फटका झाला आहे असे समजून पहाटेच्या वेळी लष्करी गणवेशातील सुमारे ८० तरुण खांद्यावर बंदूका घेऊन मणदूरच्या दिशेने निघाले.दिवस उगवण्याच्या सुमारास आरळा येथे पोहोचले. मणदूर गावाला पोलिसांनी वेढा दिल्याचे क्रांतिकारकांना समजले. मणदूर – सोनवडे सीमेवरती असणाऱ्या ओढ्याजवळ क्रांतिकारकांनी थांबण्याचा निर्णय घेतला व पोलीस येताच क्षणाचाही विलंब न करता हल्ला करायचे ठरले. किसन अहिर व त्यांचे सहकारी मात्र थावड्याकडे पोहोचले. तिथे त्यांना आपल्या शोधासाठीच सर्व फौज मणदूरकडे गेली असल्याचे समजताच ते परत सोनवडेच्या सीमेवरील ओढ्यावर आले. किसन अहिर यांना पाहताच अण्णांना खूप आनंद झाला. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला दोन ग्रुप दबा धरून बसायचे ठरले.एका ग्रुपचे नेतृत्व क्रांतिवीर नागनाथ अण्णा नायकवडी व मनसासिंग यांनी तर दुसऱ्या ग्रुपचे नेतृत्व किसन अहिर व नानकसिंग यांनी करण्याचे ठरले.